دیگر مرا دوست خود نخوان، چرا که تنهایم، دیگر مرا مرد راه نخوان که من به بیراهه می روم و تو بمان تا شاید قصه رنگ و بویی دگر گیرد. من داشتم می نوشتم و قلمم را شکستند ولی تو باش و از قلم های شکسته بنویس. در راهی قدم بگذار استوار که توان از تو به صد سال هم نبرد. صدا بکن صدایی که بلندی آن گوش موافق را بنوازد و مخالف را کر کند، چنین صدایی نزدیک است به تعصب اما آن نیست.

قطعه ای زیبا از شاملو ذهنم را درگیر خویش کرده حالا: شانه هایت مجابم می کند در بستری که عشق تشنگیست... چه بی تابانه می خواهمت...

اشک در چشمانم حلقه زده و اصلاً مجالی برای باریدنش نخواهم داد، اشک به خرد شدن خودم یعنی نگاه حقیر آمیز بر وجودی خسته که منتظر مرگ نشسته و کرکسان همگی در بالای سرش در حال پرواز، و چه کسی است که حال مرا درک کند.

وصیت رو به پایان است، متزلزلم بر سر به امانت نهادن این قطعه ویدئویی ، به کدامین دوست اعتماد کنم که دیگر معتمد را قحطی آمده، دوستی صحبت خوبی می کرد: پس یعنی به من هم اعتماد نداری؟ بگذار اینجا یک بار دیگر هم جوابت را بدهم، نه اعتماد ندارم دیگر به کسی جز .... که ذکر نامش ممکن است موجب رنجش خاطرش شود آن هم به سبب آزار و اذیت برادران اهل دین راستگوی زمانه، همانهایی که چندی دگر به درک واصل خواهند شد و تاریخ به اکراه نام از ایشان خواهد برد.

نوشتن دیگر چه می تواند از من بگوید وقتی دیگر نمی خواهم بگویم؟ شعر و شوق من هنوز هم هست، لذت و سرور من ادامه دارد هنوز تو مپندار که من خاموشم، من در این خانه ره دارم هنوز. پس شعر های نا تمامم را تمام خواهم کرد، هبوط و خوبشختی من به اتمام خواهد رسید، من هستم و می نویسم از آنچه هست چرا که من نه مفتخر به دینی مخربم و نه مفتخر به اصلتی کوبنده و نه عاشق وجودی بی وجود، آنچه راه مرا روشن می کند، آزادیست، واژه ای غریب در دایره المعارف لغات تو. من هستم و می نویسم آزاد چه با نور شمع چه در باد چرا که نوشتن عریزه من است نه عادت.